Toen ik een jaar of 17 was ben ik als volontair naar een ijzerwarenzaak te Dorsthorst in Doetinchem gegaan. Dit ging prima doch toen de zoon van de eigenaar na zijn diensttijd als militaire politie uit de dienst kwam en ook in het bedrijf werkzaam was ging het mis. Deze arrogante knaap, een kop groter dan ik zei me een aantal teilen uit de opslag te halen en in de winkel te brengen. Ik nam 3 a 4 teilen op om die naar voren te brengen doch de zoon van de baas zei dat ik meer moest nemen. Deze teilen van de stapel waren echter al zwaar genoeg doch hij naam er nog 3 en plofte die met geweld op mijn stapel die al zwaar was en ik zakte door het gewicht door de knieen en zette de stapel op de grond. Hij beval pakte de stapel en drukte ze tegen mij aan om ze naar voren te brengen doch het was echt te zwaar. Ik had slechts 1 kans, sloeg hem erg hard met de vuist in het gezicht zodat hij bloedend op de grond lag. Ik ben daarna meteen naar mijn kosthuis bij familie Knopper gegaan en heb mijn vader in Gorredijk gebeld wat er was gebeurd. Mijn vader heeft me toen opgehaald en dit was het slot van de periode als volontair. Wat er verder is besproken heb ik nooit gehoord. Weer thuis werd ik medewerker in de zaak in ijzerwaren en bezocht toen aannemersbedrijven en verkocht spijkers per 1000 kg., sloten en deurkrukken voor woningbouw projecten enz. We hadden dus particuliere verkoop en groothandeI. Mijn vriendin waarmee ik ondertussen was getrouwd werkte mee in de winkel en administratie en was ook een belangrijke spil in ons bedrijf. Ik bezocht aannemers, architecten, smeden en timmerbedrijven om orders binnen te halen.                                                                                     

Tijdens een van mijn reizen voor het bezoeken van boeren en verkopen van ijzerwaren en materiaal voor het boerenbedrijf kwam ik bij een boerenbedrijf in Bontebok, Ik weet ook nu nog na 70 jaar de boerderij waar ik dit keer een bezoek bracht. Vooraan bij de ingang van de boerderij was in het land een koe net bevallen van een kalfje. De koe slikte het diertje af en even later nam de boer het kalfje weg bij de koe en mee naar de boerderij. Ik bleef nog even staan bij de arme koe en heb ook nu nog de tranen in mijn ogen als ik er aan denk want ik heb nu met eigen ogen het verdriet van de koe gezien omdat zijn kind werd weggenomen…. De koe huilde geluidloos… doch de tranen stroomden over zijn wangen en zijn mond en dit zal ik nooit in mijn leven weer vergeten.

Samen met een smederij in Gorredijk maakten we ijzeren ramen voor boerderijen en later ook nog kleding rekken voor kledingzaken. Na enkele jaren gingen we voor onze hobby een vouwkampeer wagen maken.

Ik leerde elektrisch  lassen op de grond in een schuurtje zodat we niemand nodig waren om de frames voor de vouwkampeerwagen te maken. Toen we de vouwagens klaar hadden en mijn ouders met een vouwwagen op vakantie gingen zou ik samen met mijn vriendin ook voor een vakantie een vouwwagen uitproberen doch ik kreeg bij een telefoontje van mijn vader te horen dat hij de vouwwagen had verkocht voor een zeer goede prijs en dat ons reisje over ging. We besloten om 3 vouwkampeerwagens te maken en zo een paar extra centjes te verdienen door de grote vraag. Om een lang verhaal kort te maken, groeide dit uit met vallen en opstaan in een grotere productie en hebben we enkele ruimtes in Gorredijk gehuurd en enkele mensen aangenomen om op een gegeven moment tot 40 vouwkampeerwagens te maken en heb ik de naam Tago camper bedacht afgeleid van onze naam Tabak en de woonplaats Gorredijk. Ik bezocht enkele caravan bedrijven in Nederland en die werden onze dealers en groeide dit uit tot 12 verkooppunten in Nederland. Later zelfs een dealer in Duitsland en in Zwitserland. De productie werd hoger en hoger en de verkopen groeiden gestaag. We lieten in Gorredijk en groot pand bouwen op het industrieterrein en maakten daar zo ongeveer op het laatst 500 vouwkampeerwagens per jaar met een personeelsbezetting van 50 personen. Toen mijn vader ongeneeslijk ziek werd ben ik met het bedrijf van Koelstra  kinderwagen samen gegaan en maakten we daar de vouwcaravans. Het grootste gedeelte van ons personeel ging over naar het pand van Koelstra b.v. aan de Leitswei te Gorredijk.  Ik werd directeur van Tago b.v. afdeling verkoop en wekte 6 a 7 dagen per week en de 2 broers Koelstra gingen Vrijdagmiddag rond 2 uur naar hun motorjachten in de Friese wateren en belden me Zaterdagavonden om te vragen hoe de verkopen in de weekenden waren geweest en natuurlijk vrijwel altijd zeer positieve resultaten. Ook tijdens beurzen van Caravans en vouwkampeerwagens in Amsterdam, Leeuwarden en Zuidlaren was ik met enkele medewerkers van de partij, evenals vele Zondagen terwijl de heren Koelstra zich amuseerden op het ruime sop. Langzamerhand ging mij dit te irriteren want we hadden een deal van fifty fifty en dat was ook vaak een probleem voor de beide Koelstra’s want als we soms een potje hadden van enige kontante handel dan kregen de beide heren ieder 25 procent en ik ging naar huis met 50 procent en dat voelde voor hun niet prettig. Ik werd overspannen door al die minder prettige gevoelens en hebben we besloten dat ik het bedrijf zou gaan verlaten na een tijdje overspannen thuis te zijn geweest. Door mijn toen zwakke gesteldheid heb ik al gauw een erg laag bod voor ons deel geaccepteerd en de auto van de zaak ingeleverd en vertrokken.